بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ » ؛ « 1 » « وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ » . « 2 » و اگر به اين امر اعتقاد دارند به آنها مىگوييم : پيامبران و بسيارى از مسلمانان صالح ، كه در زمرهء شهيدان نمىباشند ؛ مانند بزرگان صحابه بدون هيچ شك و شبهه‌اى داراى مرتبه‌اى برتر از شهيدان مىباشند ؛ پس اگر زنده بودن ، براى شهدا ثابت است براى افرادى كه در درجهء بالاترى هستند به‌طريق اولى ثابت است ، علاوه بر اين‌كه در احاديث صحيح به زنده بودن انبيا تصريح گرديده است ؛ پس اگر بگوييم هرگاه با ادلهء قطعى ، بتوان زندگى ارواح را ثابت نمود ، به‌ناچار بايد خصوصيات آن زندگى را اثبات كنيم ، زيرا ثبوت ملزوم ، ثبوت لازم را واجب مىشمارد همان‌گونه كه نفى لازم ، نفى ملزوم را واجب مىدارد . برفرض اين‌كه ما از مواضع خود عقب‌نشينى كنيم و به اين امر تسليم شويم كه ارواح پس از جدا شدن از اجساد قدرت بر انجام كارى ندارند ، هنوز اين سخن باقى است كه اگر انبيا و اوليا نمىتوانند به‌صورت تصرف در عالم به فرياد استغاثه‌كنندگان برسند ، ولى مىتوانند براى زائرين

--> ( 1 ) بقره : 154 : به كسانى كه در راه خدا كشته مىشوند مرده نگوييد ، چراكه آنها زنده‌اند ولى شما نمىفهميد . ( 2 ) آل‌عمران : 169 ؛ البته گمان نكنيد آنان كه در راه خدا كشته شدندمرده‌اند بلكه زنده‌اند و نزد خداوند روزى مىخورند .